Health and safety

Exact twee jaar geleden verhuisden we naar Londen. Van een huisje in het fijne Herent naar een flat in een wereldstad. We sloten de stad in ons hart, maar aan één ding zijn we nog steeds niet gewoon: het health and safety-beleid!

“Euh, echt?” Dit hebben we de afgelopen dagen véél gezegd. Het is beginnen sneeuwen in Londen. De eerste keer sneeuw voor Kamiel. De eerste keer sneeuw zonder tuin. De eerste keer sneeuw met een massa veiligheidsmaatregelen. De Britten worden gek. Er was nog geen vlokje te zien of we kregen al mails van de school en de crèche dat er ‘slecht weer voorspeld werd’ en dat het dus zou kunnen dat er bijzondere maatregelen van kracht zouden zijn. Vanmorgen was het dan zover: de eerste sneeuwvlokjes zorgden voor een ietwat wit sneeuwdek. Een uurtje later was alles weer gesmolten. In de namiddag sneeuwde het opnieuw en meteen kregen we een sms van de crèche: alle kinderen moesten vóór 16 uur worden opgehaald, want anders zouden personeel en kinderen niet meer veilig thuis geraken. Om 14 uur werd iedereen nog eens opgebeld om te checken dat we de boodschap zeker gekregen hadden. Euh, echt? En wat met de mensen die niet thuis werken en die dit pas nu horen? Geraken die nog op een veilige manier op tijd aan de crèche? Je zou net vermoeden dat ze de mensen méér tijd zouden geven om veilig daar te geraken.

Ook de school van Gust bleef niet achter. ‘Door de extreme omstandigheden’ mochten we de kinderen al vroeger gaan halen vandaag, kregen we in een bericht te horen. Euh, echt? Het heeft 2 cm gesneeuwd of zien wij een enorme sneeuwstorm over het hoofd?

Health and safety is hier zó enorm belangrijk: van restaurants waar baby’s vriendelijk verzocht worden om niet uit de stoel te kruipen (obers zouden over hen kunnen vallen), tot het zoveelste brandalarm dat meteen braafjes wordt opgevolgd, zonder vragen en met koud eten of een onderbroken toneelvoorstelling als resultaat.

Het is de reden waarom fietsers met een camera op hun helm fietsen, waarom kinderen nooit hele druiven krijgen (tot zes jaar krijgen kinderen druiven die in twee gesneden zijn), waarom veel kinderen hier aan de leiband lopen, waarom er belachelijk veel veiligheidsmaatregelen zijn bij het ophalen en afzetten aan de schoolpoort. En dan kom ik zelfs maar op de helft van de zaken waar ik de laatste jaren versteld van was. Gewoon worden we het nooit.

En dan ga ik nu mijn kinderen halen, zodat we nog even in de sneeuw kunnen spelen, voor die helemaal gesmolten is. Met gevaar voor uitglijden en natte handen. “Euh, echt?!”, hoor ik de Britten al denken….

 


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s