Het jaar dat Santa Sinterklaas versloeg

Dat het wat teveel zou zijn, twee goedheilige mannen op enkele weken tijd. Allebei met andere assistenten, maar ook allebei met cadeautjes. Er moest een beslissing genomen worden en dus lieten we de kinderen kiezen: zou er dit jaar een schoen of een ‘stocking’/kerstkous gevuld worden? Santa Claus moest komen, beslisten ze volmondig en dus werd Sinterklaas gebrieft dat zijn collega het dit jaar zou overnemen. Father Christmas kreeg eigenhandig een brief overhandigd met hun materiële verlangens.

Het was geen verrassing. Sinds augustus, niet gelogen, duiken de eerste kerstversieringen al op. Kerstliedjes worden op school en in de crèche al vanaf september afgespeeld en kerstmarkten kan je al vanaf begin november vinden. We geven aan elkaar luidop toe dat we wel van die lange kerstperiode zijn gaan houden. Toch al een tikje Brits, zo blijkt.

Afgelopen weekend trokken we naar een plaatselijke kerstmarkt mét schaatsbaan. Zo met ons allen de eerste keer op het ijs: een momentje om te koesteren, eentje voor in de lijst met familieherinneringen. Niet voor Kamiel en na wat hysterisch gebrul (nee, ook die slee wilde hij niet op), keken we om de beurt met hem vanop de kant toe naar de rest. Gust was dan weer erg enthousiast en wilde blijven schaatsen. Enkel het vooruitzicht van Santa Claus te zien, haalde hem van het ijs.

“Benieuwd of het de echte gaat zijn”, vroeg Gust zich nog af. Maar toen de vrolijke man verscheen, was er blijkbaar geen twijfel meer en vol overtuiging gingen ze die avond allebei slapen. Kamiel vroeg zich af of hij dan nu al zijn tut moest afgeven en of Santa vannacht al zou komen? Het worden nog lange weken…

Bij Kerstmis hoort ook een kersttoneel op school en in de crèche. Dat wordt zowel bij Gust als bij Kamiel grondig voorbereid. Bij die laatste waren er zelfs heuse audities om te zien wie welke rol zou krijgen. Onze dramagevoelige jongste werd ‘gecast’ (zo stond er in het schoolschriftje) als ‘Joseph’. Maar nadat hij te kennen had gegeven na enkele repetities dat hij dat niet meer zag zitten, werd hij ‘recasted’ (wederom, het schriftje) als Innkeeper. Als herbergier, met de volle zin: “No, sorry, no room”, blijkt hij meer zin te hebben in het toneel. En de oudste? Die koos de rol als schaap: “ik moet meh zeggen en de zaal binnen kruipen”.

Dat worden twee interessante opvoeringen.

BeFunky Collage.jpg

 


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s