Wanderlust

“Hoe lang blijven jullie nog?”, het moet zowat de meest gestelde vraag zijn het afgelopen anderhalf jaar. Eentje die we wel begrijpen, maar geen antwoord op weten. Eerlijk niet. We willen heel graag terug naar België. Maar we zijn hier ook nog niet klaar.

Heel soms wil ik gewoon van de ene op de andere dag terug naar België verhuizen. Hop, alles de verhuiswagen in en opnieuw ons huisje inrichten, settelen, de kinderen naar de buurtschool sturen en in het Nederlands een praatje slaan. Het helpt natuurlijk niet dat de schoonmoeder in het ziekenhuis ligt, je zus een prachtige zoon ter wereld brengt en je talrijke familiefeestjes en vriendenavonden mist.  Want hoewel we regelmatig op en neer gaan, écht bij ben je er toch niet echt. En mensen kan je niet vervangen. Of zoals de oudste zoon zei toen we onlangs terugkwamen van België: “ik wou dat iedereen ook in Engeland woonde, dan moeten we niet altijd zo ver reizen…”

Wat is het dan toch dat ons hier houdt? De bruisende stad, alles op wandelafstand en elke dag een nieuw avontuur? Is het de diversiteit of de Engelse taal? Ook dat niet. Want moest het Londen niet zijn, dan ergens anders. Soms kriebelt het om nog ergens anders te gaan wonen. Want zou Nieuw-Zeeland niet cool zijn voor de kinderen? Of Kopenhagen eens meemaken, als fietsvriendelijke stad? Of willen we nog eens terug naar Afrika?

Het is dat ene gevoel, dat het allemaal omvat: Wanderlust. Volgens Wikipedia: “lust om de wereld te ontdekken”. De Van Dale is wat bondiger: “treklust, reislust”. Wanderlust staat voor mij voor de nieuwsgierigheid naar andere landen, andere culturen, andere mensen. De kriebels in de buik bij het idee te kunnen reizen. Een onrustig gevoel bij het langer verblijven op één plaats. Gelukkig denkt mijn wederhelft er net hetzelfde over, zijn gevoel is zelfs nog sterker: zijn verhuiswagen naar België staat nog steeds geparkeerd.

“We zien wel”, is dus het meest gebruikte, eerlijke antwoord. En waar ik soms zoveel twijfel over wat goed is voor de kinderen, lijkt het hen zelf voorlopig nog niet veel uit te maken. De oudste merkte wel op na onze vakantie met oud-klasgenootjes dat “dat die ene toch wel een échte beste vriend was, meer nog dan zijn Engelse vriendjes”. En die jongste is nogal zot van zijn meter en enkele andere familieleden die op bezoek kwamen en waar hij intens tijd mee doorbracht. Maar elk weekend genieten ze ook volop van al die tijd die we voor elkaar hebben en al die leuke dingen die we doen en ontdekken. “Laat ons nog maar een jaartje blijven mama, Londen is zo’n grote stad met allemaal leuke dingen”.

Toch nog even dus. Al ga ikzelf voor het werk maandag en dinsdag even op en af. En dan ga ik meteen nog even wat gemis goedmaken…

Hieronder een kleine fotocollage van onze zomervakantie. Die duurde een zevental weken en bracht ons naar Wales en Frankrijk, beide met veel mooie herinneringen en ook veel regen. We hadden een sleep-over, hadden enkele belangrijke Belgische gasten, twee verjaardagsfeestjes voor de kinderen, Toon ging hiken met Kwinten en we trokken naar België voor de geboorte van de kleine Lex. Een fijne, afwisselende zomer.

BlogWanderlust.jpg

 


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s